poniedziałek, 15 lipca 2013

Rozdział 4

-Wiem, że nie śpisz, ale udawaj dalej. Dobranoc, aniele.
Gdy usłyszałam ten głos, automatycznie zerwałam się z łóżka i krzyknęłam z całej siły:
-JUSTIN, DO CHOLERY! CO TY KURWA ODWALASZ?- krzyczałam na całe gardło.
-Cicho, skarbie, bo obudzisz cały szpital- szepnął chłopak, po czym wybuchnął śmiechem.
-CHUJ MNIE TO OBCHODZI, WYTŁUMACZ MI KURWA CO TY TU ROBISZ?
-Przyszedłem, bo nie umiałem zasnąć i postanowiłem, że poprzytulam się do ciebie- powiedział rozbawiony.
-CZY TY ZE MNIE SOBIE KURWA CZŁOWIEKU JAJA ROBISZ?- znowu krzyknęłam.- I CO CIĘ KURWA TAK ŚMIESZY?- po tych słowach podeszłam do niego i popchnęłam go z całej siły na ścianę.
-Liz, kurwa, uspokój się. - powiedział lekko zszokowany Justin.
-JAK MAM BYĆ KURWA SPOKOJNA, KIEDY TY BEZCEREMONIALNIE WCHODZISZ DO MOJEGO POKOJU I, GDYBY TEGO BYŁO MAŁO, PAKUJESZ MI SIĘ POD KOŁDRĘ. WYPIERDALAJ STĄD NATYCHMIAST!- wrzeszczałam na niego z całej siły, po czym chwyciłam dzbanek z wodą, który stał na stoliku obok mnie i rzuciłam nim w chłopaka. Ten w ostatniej chwili się uchylił i dzbanek roztrzaskał się z hukiem o ścianę.
Chwilę później stałam przyparta do ściany przez jego ciało. Nawet nie wiem, kiedy to zrobił. Czułam nierówny oddech chłopaka na mojej twarzy.
-Ja pierdole, Liz, mogłaś mnie kurwa zabić- wydyszał chłopak lekko zdenerwowany.
-I KURWA DOBRZE - wykrzyczałam- WTEDY NIE MUSIAŁABYM KURWA OGLĄDAĆ TWOJEJ MORDY! - kontynuowałam.
-LIZ, DO KURWY, ZAMKNIJ TEN RYJ W KOŃCU - teraz Justin też już podniósł głos.
-CZY TY KURWA WŁAŚNIE POWIEDZIAŁEŚ, ŻE MAM ZAMKNĄĆ RYJ?- zapytałam.
-TAK WŁAŚNIE POWIEDZIAŁEM, BO DRZESZ TĄ KURWA MORDĘ, A JEST 12 W NOCY!
-TRZEBA BYŁO KURWA TU NIE PRZYCHODZIĆ, A WSZYSTKO BYŁOBY W PORZĄDKU I MI KURWA NIE ROZKAZUJ! MYŚLISZ, ŻE KIM TY DO CHUJA JESTEŚ? - wymierzyłam chłopakowi cios w policzek, a wtedy jego zainteresowanie nie opierało się już na mnie. Wykorzystując ten moment, przebiegłam na drugi koniec pomieszczenia.
Justin prędko jednak się pozbierał i szybkim ruchem podszedł do mnie, złapał mnie za nadgarstek i rzucił mną na łóżko. Dalej trzymając mój nadgarstek, wolną ręką przytrzymał drugi nad moją głową i przywarł do mnie swoim ciałem. W tym momencie owinęła mnie ciepła woń jego oddechu.

-Posłuchaj mnie, mała suko- wysyczał Justin w moją twarz- Jestem od Ciebie szybszy, silniejszy i, jak widać, mądrzejszy, więc zapamiętaj sobie raz na zawsze, że nigdy kurwa więcej masz na mnie nie podnosić ręki, bo skończysz, jak te trzy dziewczyny. Otworzyłam szeroko oczy i gapiłam się na niego z niedowierzaniem. Czy on właśnie zasugerował, że jeśli jeszcze raz coś takiego zrobię to mnie zgwałci, a potem zabije? O kurwa, Liz, w co ty się wpakowałaś? Przeraziłam się. Jego oczy ciskały pioruny w moją stronę, a ja dalej leżałam pod nim bezbronna i zszokowana. Nie wiedziałam, co mam zrobić. W tym momencie przyszedł mi do głowy pewien pomysł.
-AAAAAAAAAAA, POMOCY, RATUNKU, NIECH MI KTOŚ POMOŻE!- zaczęłam krzyczeć wniebogłosy. Przerażony chłopak szybkim ruchem odskoczył ode mnie i w tym samym momencie do mojego pokoju wbiegło dwóch lekarzy.
-Co się dzieje?- zapytał jeden z nich.
-Nie mam pojęcia, doktorze- odpowiedział Justin, natomiast ja dalej leżałam na łóżku płacząc i krzycząc. Chłopak kontynuował- usłyszałem krzyki dochodzące z pokoju Liz i postanowiłem sprawdzić, co się stało, gdy tu wszedłem, zobaczyłem Liz, która rzucała przedmiotami po pokoju- w tym momencie wzrok Justina powędrował na rozbity dzbanek- Kiedy zapytałem się, co się dzieje, ona rzuciła się na mnie z pięściami i zaczęła bić- po tych słowach odwrócił się w moją stronę i uśmiechnął szyderczo.
- CO TY KURWA MÓWISZ, POJEBIE?!- zerwałam się na równe nogi i chciałam podbiec do chłopaka, jednak nie było mi to dane, gdyż w momencie, w którym zerwałam się z łóżka podbiegło do mnie dwóch lekarzy z kaftanem bezpieczeństwa i w okamgnieniu wsadzili mnie w niego.
-Liz, spokojnie- powiedział łagodnie jeden z nich- Potrzebujesz odpoczynku, zabierzemy cię do Izolatki.
Po tych słowach spojrzałam w stronę chłopaka, on stał wyraźnie z siebie zadowolony, z szyderczym uśmiechem wymalowanym na jego ustach, mówiącym: A nie mówiłem,suko?
1:0 dla Justina.
Nie mówiąc już nic i wiedząc, że przegrałam, spuściłam głowę tak, że całą moją twarz pokryły włosy i poszłam do wyjścia, przytrzymywana przez tych dwóch lekarzy na wypadek, jak bym chciała uciec.
Szłam tak przez długie, ciemne korytarze szpitala, w dalszym ciągu trzymana przez tych dwóch gości. Po kilku minutach doszliśmy do obszernych metalowych drzwi. Jeden z lekarzy puścił mnie i wpisał kod, którym otworzył drzwi, po czym wprowadził mnie do pomieszczenia. W środku było dziwnie. Wszystko wokół było białe, po środku pokoju stało duże łóżko i nic poza nim. Lekarze ściągnęli ze mnie kaftan i bez słowa odeszli, zostawiając mnie samą. Usiadłam na łóżku i nawet nie wiedząc kiedy, zaczęłam płakać. Zastanawiałam się, dlaczego to właśnie mi się przytrafiło, dlaczego ja jestem jego... właśnie jego czym? celem? zabawką? nie wiem kurwa... Leżałam tak bezczynnie na łóżku dosyć długą chwile, słona substancja spływała po moich policzkach, a moje myśli krążyły wokół jednej osoby. Justin. Co w nim jest takiego, że jak go widzę to mam ochotę utonąć w jego brązowych oczach, ale gdy tylko się odzywa chcę mu je wydrapać i zrobić sobie z nich kolczyki? Dlaczego jest takim bipolarnym dupkiem, który najpierw do mnie przychodzi i twierdzi, że nie może spać i chce się przytulić, a potem mi grozi, że mnie zabije... no kurwa, co z nim jest nie tak?! Ha.. dobre pytanie Liz, coś na pewno, w końcu trafił do szpitala psychiatrycznego, w którym ty siedzisz od 1.5 roku, więc praktycznie rzecz biorąc macie ze sobą coś wspólnego... zaraz, czemu do chuja mówię do siebie w 3 osobie?! Już wariuję do końca. Obróciłam się na drugi bok i poczułam, jak coś mnie uwiera w kieszeni moich dresów, które służyły mi jako piżama. Sięgnęłam do kieszeni i wyciągnęłam z niej żyletkę. Nie zastanawiając się nad tym długo, przyłożyłam zimny przedmiot do nadgarstka i jednym ruchem wbiłam zimny przedmiot w skórę, tworząc literkę J. Krew ciekła z mojej ręki na śnieżno białą pościel, ale nie przejmowałam się tym. Jedyne, co czułam w tym momencie, to poczucie ulgi. Odrzucając żyletkę od siebie, nie przestając płakać, wślizgnęłam się pod kołdrę i pozwoliłam krwi i łzom płynąć dalej.
Chwile później zasnęłam.

Obudził mnie dźwięk otwieranych drzwi i czyjeś ciężkie kroki. Podniosłam się od pozycji siedzącej i spojrzałam na Dr. Romers, która była moją lekarką.
-Liz, dziecko, na miłość boską, co ty sobie zrobiłaś?- kobieta wytrzeszczyła oczy i spojrzała w miejsce, na którym siedziałam.
-O czym pani mó...- w tym momencie przypomniałam sobie wczorajszy wieczór, spojrzałam na pościel pode mną. Była na niej dosyć spora plama zaschniętej krwi. Następnie przerzuciłam wzrok na mój nadgarstek, na którym widniała głęboka i widoczna rana w kształcie literki J. I co ja jej mam teraz kurwa powiedzieć?
-Ja... widzi pani... nie wiem.- umilkłam i spuściłam wzrok. Nagle poczułam jak materac po mojej lewej stronie się ugina i wokół moich ramion owija się ręka pani Romers. W tej chwili coś we mnie pękło i rozpłakałam się, przytulając do boku kobiety.
-Shhh.... kochanie, nie płacz, wszystko będzie dobrze. - Kobieta wyszeptała mi do ucha, tuląc mnie do siebie.
-Ja... ja po prostu wczoraj.. nie wiem, co we mnie wstąpiło, ja nie chciałam się tak zachować, potem jeszcze zaciągnęli mnie w to miejsce.. nie wiedziałam, co mam zrobić i wtedy znalazłam ją w kieszeni i nie zastanawiając się długo, zrobiłam to.- mówiłam słabym głosem przez łzy.
-Rozumiem, Liz, jednak dobrze wiesz, że mnie możesz się okaleczać, bo to ci w niczym nie pomaga, wręcz przeciwnie- szkodzisz sobie tym- mówiła spokojnie kobieta.- Teraz chodź, wrócisz do swojego pokoju i coś zjesz. Przespałaś już śniadanie, a za 15min. jest obiad.
Powoli przytaknęłam i podniosłam się z miejsca, po czym Dr. Romers wyprowadziła mnie z izolatki.

Justin's POV
Szedłem właśnie korytarzem w stronę stołówki, gdzie za chwile miał być obiad, gdy nagle zauważyłem, że przede mną idą dwie osoby. Jedna z nich- wysoka blondynka w białym fartuchu lekarskim, a druga- niska drobna szatynka. Gdy podeszły bliżej, dostrzegłem, że tą drugą dziewczyną była Liz. Na samą myśl o wczorajszym wieczorze chciało mi się śmiać, jednak gdy stanąłem twarzą w twarz z dziewczyną automatycznie mi się odechciało i śmiania i czegokolwiek innego. Nawet przez kilka sekund zapomniałem, jak się oddycha. Dziewczyna spojrzała na mnie swoimi czerwonymi i zapuchniętymi oczami od płaczu. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, Liz natychmiast spuściła wzrok na swoje dłonie. Mój wzrok podążył za nią i wtedy to zobaczyłem. Na jej drobnym nadgarstku między starymi bliznami pojawiło się wyraźna i duża literka J.
-Liz...- wyszeptałem. Na nic więcej nie pozwoliła mi rosnąca gula w gardle.
-Justin- odezwała się blondynka- Idź, proszę, na obiad i pozwól nam przejść.
-T-t-aak d-d-oobrze- odpowiedziałem, jąkając się.
Odszedłem 3 kroki po czym się odwróciłem, jednak jedyne co widziałem to dwie znikające sylwetki w drzwiach pokoju nastolatki. Poszedłem w stronę stołówki rozmyślając o tym, co właśnie się stało. Co się stało, że Liz była w takim stanie i dlaczego ma na ręce wydziergane J? Zaraz czekaj... KURWA MAĆ! właśnie do mnie dotarło- J jak Justin, czyli to przeze mnie Liz jest w takim stanie, to przeze mnie się znowu okaleczyła. Kurwa, co ja najlepszego zrobiłem. Muszę to jakoś odkręcić... Tylko jak? Moje przemyślenia przerwało coś, a raczej ktoś, na kogo właśnie wpadłem.
-Uważaj jak chodzisz, kurwa- warknąłem przez zaciśnięte zęby.
-To chyba raczej ty powinieneś uważać, chłopczyku.- odpowiedział mi męski, szorstki głos.
Podniosłem wzrok, a przede mną stał koleś, który na oko miał z 23 lata, był łysy, lewą rękę miał pokrytą tatuażami i był ponad głowę ode mnie wyższy.
-Dobra, kurwa, nieważne, spierdalaj mi z oczu - syknąłem na niego i chciałem go wyminąć, jednak nie było mi to dane, gdyż on szarpnął moje ramie tak, że stałem z nim twarzą w twarz, a raczej moja twarz z jego brodą.
-Posłuchaj mnie, kurwa, mały gnojku, to, że się kurwa zamarzyłeś o chuj wie czym i na mnie wpadłeś mogę pominąć, ale kurwa, mógłbyś chociaż przeprosić, a nie kurwa cwaniakujesz- po tych słowach popchnął mnie na ścianę i odszedł.
-Złamany kutas- mruknąłem do siebie i ruszyłem do drzwi jadalni.
Po obiedzie wróciłem do siebie i rzuciłem się na łóżko. Myślałem o tym, jak mam porozmawiać z Liz. Co jej powiedzieć? Przeprosić? Ale ja kurwa nigdy nie przepraszam. Jestem Justin Drew Bieber i to mnie zawsze przepraszają. Jeszcze kurwa musieli wymyślić te pierdolone kinder party wieczorem. „Proszę ubrać się elegancko, gdyż wieczorem w czasie kolacji odbędzie się mały bal dla naszych pacjentów. Proszę się stawić w świetlicy o godzinie 19.” takie słowa wypłynęły z ust któregoś z lekarzy podczas obiadu. Liz na nim nie było, co mi w żadnym stopniu nie pomogło. Leżałem tak i leżałem i myślałem o tym, co powiem Liz, a gdy spojrzałem na zegarek widniała na nim 18:30.
-Cholera- mruknąłem do siebie. Czas się zbierać.
Przebrałem się w ciemne jeansy, białą koszule z rękawami podwiniętymi do łokci, na nogi wsunąłem czarne supry, zmierzwiłem włosy i byłem gotowy. Była godzina 18:37. Stwierdziłem, że zdążę jeszcze porozmawiać z Liz na spokojnie. Bałem się tej rozmowy. Nie wiedziałem, co mnie tam czeka, jednak odważyłem się i zapukałem do jej drzwi. Po chwili usłyszałem ciche „proszę”. Nacisnąłem na klamkę i wszedłem do środka. To, co tam zobaczyłem... Nie mogłem uwierzyć w to co widzę... To było nie do opisania.

Od autorki: No witam! Wiem, ze długo nic nie dodawałam, ale chyba tym rozdziałem odpokutowałam swoje grzechy, prawda? :( No więc mamy nową pisarkę, ten rozdział należy do niej, także witamy i dziękujemy, zgadza się, moje drogie panie? :) Mamy duuużo pomysłów, będzie się duużo działo, jesteśmy pewne, że was zaskoczymy. Do następnego! Kocham was! xoxo

niedziela, 14 lipca 2013

Wielki powrót :)

AAAAAAAAAAAA, WRACAM, WIELKI POWRÓT, MOJE DROGIE! NIE SAMA, BO MAMY NOWĄ PISARKĘ, ALE UWIERZCIE MI NA SŁOWO, ZE BĘDZIE SIĘ DZIAŁO! JESZCZE DZIŚ, ALBO W NAJGORSZYM WYPADKU JUTRO POJAWI SIĘ NOWY ROZDZIAŁ. PRZEPRASZAM, ZE TAK DŁUGO CZEKAŁYŚCIE! KOCHAM WAS!:*

poniedziałek, 17 czerwca 2013

Rozdział 3

Dalej nie potrafiłam uwierzyć w to, co usłyszałam. Czyli co? Codziennie mam widywać się z kimś, kto w każdej chwili może mnie zapierdolić?! KURWA. CASSIE. PRZECIEŻ ONA Z NIM ZOSTAŁA. Szybko pobiegłam do jej pokoju. Nie było jej tam. Gdzie ona jest? Myśl Liz, myyyśl. Pokój Biebera. Bingo. Tylko gdzie on jest... jedyny wolny pokój to... pokój obok mojego. Pięknie. Lepiej być nie mogło. Szybkim marszem doszłam pod pokój Justina. Nie mogłam biec, bo i tak już się za bardzo zmęczyłam. Niestety moja kondycja nie jest wspaniała. Przez chwilę zastanawiałam się czy wejść od razu, czy może zapukać. Postanowiłam zapukać.
-proszę.- usłyszałam, więc delikatnie otworzyłam drzwi i weszłam do środka.
-eee... cześć Justin.- nie wiedziałam, jak mam zacząć, nigdzie nie zauważyłam śladów po Cass.- wiesz może gdzie jest Cassie?
-nie, niestety nie wiem.- w jego oczach dostrzegłam iskierki szczęścia- A... Liz... chcesz może ze mną zostać?- tego się nie spodziewałam.
Przecież parę godzin temu groził mi, a teraz jest dla mnie miły. W sumie czemu miałabym nie zostać? „Gwałciciel i zabójca”- głos w mojej głowie się odezwał. A zamknij się. Kiwnęłam głową na znak, że się zgadzam.
-więc co robimy? Możemy iść po film do świetlicy, albo przyniosę laptopa, albo...-nie dane mi było dokończyć. Bieber przytknął swoje usta do moich, a swoje ręce położył na moich biodrach. Chciałam się oderwać, ale chłopak popchnął mnie na ścianę. Po moich policzkach zaczęły spływać łzy. Nie dlatego, ze było mi smutno, ale dlatego, ze byłam wkurwiona. Bardzo wkurwiona. Gdzie jest Bieber z tym szczęściem w oczach? Raz jest miły, słodki i nieśmiały, a innym razem grozi mi, jest bezpośredni i bezczelny. Podniosłam swoją nogę i z całej siły uderzyłam go z kolana w miejsce, w które nie powinnam. Tak, jak przypuszczałam, Bieber zgiął si w pół, a z jego ust wypłynęła wiązanka przekleństw.
-co ty sobie kurwa wyobrażasz? Nie mam zamiaru być twoją potencjalną ofiarą! Jesteś pierdolnięty. Nie masz prawa się do mnie zbliżać.- wybuchłam. Przy nim. Kurwa.
Bieber zaczął się śmiać. To już drugi raz, w którym mnie wyśmiewa.
-Liz, Liz, Liz. Zły ruch, bardzo zły ruch- powoli znowu się do mnie przybliżał- wiesz co się teraz stanie? Nie wiesz, bo jesteś głupią idiotką. - poczułam ból na moim lewym policzku. Złapałam się za pulsujące miejsce. Moje oczy były jak pięciozłotówki.
-Justin, Justin, Justin. Zły ruch, bardzo zły ruch- nie wiedział, że ja też potrafię zrobić to, co on.- wiesz co się teraz stanie? Nie wiesz, bo jesteś głupim idiotą.- Bieber jęknął po tym, jak uderzyłam go w to samo miejsce, w które dostałam od niego.
Nagle pan jestem zajebisty i muszę cie przelecieć zaczął płakać. Nie wiedziałam co się dzieje. Dlaczego on płacze?
-Liz, kochanie, Liz, tak bardzo cię przepraszam- kochanie? Co mu odbiło?- nie chciałem cię bić. Wybacz, mi proszę.- w tej chwili Bieber przede mną uklęknął i spojrzał na mnie tymi pięknymi oczami, w których tylko było widać smutek. -powiedz, ze mi wybaczasz, błagam.
Nie wiedziałam co zrobić. Dobra, w sumie nie uderzył mnie tak mocno.
-wybaczam.- Justin wstał i bardzo mocno mnie objął. Zaczęłam się śmiać- uważaj, bo mnie udusisz! - Chłopak odsunął się ode mnie z uśmiechem na ustach.
-Wiesz, pójdę już, Cassie pewnie już u mnie była i odchodzi od zmysłów, bo nie wie, gdzie jestem. -Justin natychmiast posmutniał- Do zobaczenia jutro.- dodałam, żeby poprawić mu jakoś humor.
Chłopak otworzył przede mną drzwi. Daleko do siebie nie miałam, a gdy weszłam, zobaczyłam Cass, która nerwowo chodziła po pokoju.
-Gdzie ty byłaś?! Wiesz, jak ja się martwiłam?! Wszędzie cię szukałam!- Woho, spokojnie Cass.
-Oj, Cass, nie wszędzie, bo nie u Justina i kochana, złość piękności szkodzi, pamiętaj o tym!
-u Justina?- mina dziewczyny była niezbędna.
Zaczęłam opowiadać jej, jak to się stało, że znalazłam się u nowego, ale pominęłam niektóry szczegóły, które mogłyby ją zmartwić. Wiem, ze powinnam jej o tym powiedzieć, ale to nic takiego. Zrobiło się późno i Cass poszła do siebie, a ja od razu położyłam się spać. Za dużo emocji i wydarzeń, jak na jeden dzień. Niestety nie dane było mi szczęście, jakim jest długi sen. ktoś zaczął dobijać się do pokoju. Usłyszałam, jak drzwi się otwierają i cicho zamykają. Gość zaczął przemieszczać się po pokoju. Materac ugiął się pod ciężarem dodatkowej osoby. No jasne, ciekawe kto ma zamiar sobie posiedzieć obok mnie. W dalszym ciągu nie poruszyłam się, czekałam na to, co się stanie dalej. Ktoś pozwolił sobie na więcej – położył się obok mnie. Poczułam, jak nieznajomy obejmuje mnie w pasie i przyciąga do siebie.

-wiem, że nie śpisz, ale udawaj dalej. Dobranoc, aniele.

Od autorki: No kto to, kto to? :3 KOCHAM WAS TAK BARDZO!

sobota, 15 czerwca 2013

Rozdział 2

-od czego zaczynamy?- zapytał Justin.
Nienawidzę Cass za to, że musimy to robić. Czy ona nie widzi, że coś z nim jest nie tak? Przecież takie rzeczy da się wyczuć, prawda? Prawda...? nie, chyba jednak nie prawda. Jezu, dlaczego jestem tak głupia i oceniam kogoś, kogo w ogóle nie znam. Liz, daj mu szansę, jesteś idiotką, nic ci nie zrobił, ogarnij się i pokaż mu ten głupi szpital.
-świetlica!- usłyszałam Cassie. Uuuu, ktoś tu komuś chyba wpadł w oko. No nie powiem, Bieber był niczego sobie, ale kurwa, Cass, poznaj go, a potem dopiero rób maślane oczka.
-super, mi pasuje, idziemy.- ale on ma seksowny głos.... LIZ, OPANUJ SIĘ. Nie myśl o nim.
Po tym, jak się otrząsnęłam, nikogo przede mną już nie było, jedynie słyszałam za sobą głosy. Tak, głos Cassie i Justina. Szybkim krokiem doszłam do nich, jednak w dalszym ciągu nie miałam zamiaru iść równo z nimi. Nie chciałam wtrącać się w rozmowę, zresztą nawet nie wiem o czym była, nie za bardzo ich słuchałam – dalej zastanawiałam się kim on jest. Musimy się czegoś o nim dowiedzieć. To znaczy ja muszę. Nawet nie wiem dlaczego znalazł się w szpitalu. Wygląda na zdrowego. Idiotko, dużo osób wygląda na zdrowych. W tej chwili miałam ochotę przyjebać sobie z liścia za swoją głupotę.
Nawet nie zauważyłam, kiedy znaleźliśmy się w świetlicy. Oczywiście było to trochę ludzi. Świetlica jest duża tak, że połowa szpitala mogłaby się tutaj zmieścić. W sumie można to miejsce nazwać też salą zabaw, bo są tutaj rzeczy typu xbox, książki, filmy, które można wziąć do siebie do pokoju (każdy pokój posiada tv+odtwarzacz DVD, świetnie, nie?). Dzięki temu jest co robić.
Pokazałyśmy Justinowi jeszcze boisko, basen, siłownie, jadalnie i sale,w których są rożne zajęcia, ale na nasze szczęście odbywają się one rzadko. Dziwne, że jeszcze nie udało mi się porozmawiać z chłopakiem. Nowy nie może się uwolnić od Cass. Zazdroszczę jej tego, jak jest otwarta na ludzi, serio.
-ej, piękna.- do kogo on to powiedział? Spojrzałam na niego, jak na kretyna. O co mu chodzi? Boże, czemu akurat teraz mnie posłuchałeś? Rzuciłam mu pytające spojrzenie.
-tak, ty.- czekałam na rozwinięcie zdania, ale zamiast tego on zaczął się do mnie zbliżać. Zaczęłam się rozglądać. Gdzie do cholery jest Cassie? Potrzebujesz jej, a jej nie ma, no oczywiście. Dziewczyna ma wyczucie czasu, żeby sobie zniknąć.
-nie szukaj jej, poszła do łazienki. Nie rozumiem was, co chwilę tam chodzicie i siedzicie nie wiadomo ile.- Poczułam jego miętowy oddech na mojej szyi. Był stanowczo za blisko. Chciałam się cofnąć, odepchnąć go, ale nie potrafiłam.
-boisz się mnie?- nie odpowiedziałam. Usłyszałam kpiący śmiech. Czy on mnie właśnie wyśmiał?
-nie? Nie boję się ciebie.- dostrzegłam zdziwienie na jego twarzy. Chyba nie spodziewał się tej odpowiedzi.
-szkoda, shawty. Chyba powinnaś.- musnął lekko moją szyję, przez co moje ciało przeszedł dreszcz.
-hej, już jestem, co tu się dzieje?- Bieber ode mnie odskoczył. Rzuciłam złowrogie spojrzenie Cass za to, że mnie z nim zostawiła.
-nic, rozmawialiśmy.-Tak, Bieber, przecież w ogóle nie próbowałeś mnie zastraszyć, no co ty.
-wiecie co? Pójdę do pokoju, źle się czuję, spać mi się chce.- postanowiłam pójść do siebie, nie miałam zamiaru spędzić z nim reszty dnia. Zaczęłam się od nich oddalać. Gdy weszłam do pomieszczenia włączyłam telewizor i laptop. Chciałam poszukać o nim jakieś informacje. Wpisałam w wyszukiwarce hasło „Justin Bieber”. Po chwili na monitorze pojawiły się hasła „Justin Bieber poszukiwany”, „Justin Bieber- co tym razem? Bójka czy już zabójstwo?”. Przestraszyłam się. On jest niezrównoważony emocjonalnie. W tej chwili zaczęły się wiadomości w tv. Do moich uszu dobiegł głos prezenterki: „dwa tygodnie temu w domu niejakiego Justina Biebera znaleziono martwe ciała 3 dziewcząt. Po sekcji zwłok okazało się, że zostały one zgwałcone, a potem zamordowane. Zeznając, pan Bieber nie ukazał żadnej skruchy, wręcz przeciwnie- był w pełni zadowolony ze swojego czynu. Sąd postanowił zamknąć go w szpitalu psychiatrycznym na czas nieokreślony. Dziękuję za uwagę...”. O boże. Czy ja dobrze słyszałam?! Justin gwałcicielem i mordercą?!
Więc o to mu chodziło, gdy pytał się, czy się go nie boję. Już wiem, dlaczego jego nazwisko wydało mi się tak znajome.




Od autorki: przepraszam, bardzo kiepski rozdział, w dodatku krótki, przepraszam bardzo, nie chciałam was zawieść...

sobota, 8 czerwca 2013

nie wiem

od autorki: Bardzo mi przykro, ale to opowiadanie czytają tylko 2 osoby. Tak mi się wydaje. Szkoda, ze dopiero zaczęłam i już muszę zawiesić, ale no jeśli to się nie rozkręci to blog całkowicie znika z sieci.....

czwartek, 6 czerwca 2013

Rozdział 1

Mężczyzna ubrany na czarno, z czarną szmacianą maską na głowie stał właśnie przed moimi rodzicami. Nie wiedziałam, czy wyjść z ukrycia, w którym kazała mi zostać mama i na to wszystko patrzeć, czy wybiec z pomieszczenia, ale wtedy zostałabym zabita, więc od razu odrzuciłam tą myśl i siedziałam w kącie za kanapą cicho szlochając. Nie wiedziałam, co się może stać, ale bałam się o moich rodziców. Nigdy nie zauważyłam, żeby mieli oni wrogów, przecież byli bardzo przyjaznymi ludźmi, a ten pan raczej na przyjaznego nie wyglądał. Stał tam, na przeciw klęczącej mamy i leżącego taty. Stał z wyciągniętym pistoletem. Słyszałam urywki rozmów, z których nie potrafiłam nic sensownego ułożyć. Chciałabym wiedzieć o co chodzi. Chciałabym to rozumieć. Słyszałam błagania mojej mamy i jej płacz, jednak w pewnym momencie...
BANG! BANG!
Wszystko ucichło. Nie wiem, jak długo jeszcze siedziałam w tym nieszczęsnym kącie. Kilka sekund, może 5 min, pół godziny, nie wiem. Powoli odważyłam się wychylić zza kanapy. Nikogo nie było... Nie, wróć. Mój wzrok zatrzymał się na tym, co leżało na podłodze w czerwonej plamie, a raczej na tym KTO tam leżał. Mama, tata... Usłyszałam syreny policyjne, w pewnym momencie obcy ludzie wtargnęli do pomieszczenia. Pewien mężczyzna zauważył mnie, więc szybko podbiegł i wziął na ręce. Od razu zaczęto wypytywać mnie, czy nic mi nie jest, co się stało, czy coś widziałam. Nic nie odpowiedziałam. Bałam się. Nawet nie wiedziałam, czy mogę coś komuś powiedzieć. Chyba nawet nie chciałam. Chciałam jak najszybciej o tym zapomnieć...


-Dobry wieczór, Liz. Przyniosłam ci kolację. - Usłyszałam cichy głos Cassie. Cassie to moja... Hmm... przyjaciółka? Tak, to przyjaciółka. Cassie jest anorektyczką i jako jedyna ma do mnie cierpliwość. 
Tak szczerze to nawet nie zauważyłam, kiedy weszła. Nie obchodziło mnie to, jednak jestem jej wdzięczna za to, że wyrwała mnie z moich rozmyśleń. Wszystko wraca, czasami, rzadko, ale wraca. Bałam się tych momentów, nie chciałam o tym pamiętać.
-Liz, proszę, odezwij się. - Uwielbiałam ją. Mimo tego, że na początku byłam do niej wrogo nastawiona (zresztą jak do każdego) i nie chciałam za bardzo z nią rozmawiać, ona przychodziła, mówiła do mnie. Na szczęście moje podejście do niej zmieniło się bardzo szybko. Jest pierwszą osobą, na którą otworzyłam się w błyskawicznym tempie. Dzięki niej wiem o najnowszych plotkach w szpitalu.
Nie wiedziałam co odpowiedzieć, więc wysiliłam się na lekki uśmiech w jej stronę. Tylko na to było mnie niestety stać w tym momencie, ponieważ ciągle byłam w szoku przez to wspomnienie, które na nieszczęście mnie zaatakowało.
-Liz! Wiesz co? Podsłuchałam rozmowę pielęgniarek i nigdy w życiu nie zgadniesz czego się dowiedziałam! - Z zafascynowaniem Cassie zaczęła opowiadać mi o nowościach na oddziale.
Żeby dowiedzieć się czegoś więcej rzuciłam jej pytające spojrzenie, bo przecież dziewczyna sama kontynuować nie zacznie.
-A więc słyszałam, że jutro w szpitalu ma pojawić się nowy chłopak. Tak, tak, wiem, że to nie żadna nowość ani nic specjalnego, ale pielęgniarki go opisały, a z z tego wywnioskowałam, że jest on śmiertelnie przystojny! Wiesz, te stare rury się nim tak podniecały, że nie zdziwiłabym się, kiedy zauważyłabym, jak się do niego przymilają. - Zaśmiałam się na te słowa, a Cassie od razu do mnie dołączyła. Wspomniałam już, jak bardzo ją kocham? Pomaga mi zapomnieć o problemach i poprawia humor. Nie mogłam trafić na nikogo lepszego.
-Więc jak on ma na imię? - Zaczęłam niepewnie.
-Hmmm.. Nie za dobrze pamiętam, ale coś tam Bieber... - „Bieber”... Skąd ja znam to nazwisko? No daleeeej, Liz, myśl, myśl, myśl.
-Liz? Wszystko dobrze? - usłyszałam Cassie, która zaczęła się niemiłosiernie śmiać. To zapewne z mojej miny. Bardzo śmiesznie wyglądam, kiedy nad czymś się głęboko zastanawiam.
Bałam się, że Cassie zacznie wypytywać mnie o szczegóły tego, co dzieje się teraz w mojej głowie, ale na szczęście tak się nie stało. Nie chciałam jej niepotrzebnie martwić, bo mogłam usłyszeć to nazwisko wszędzie.
-Cassie! Ile razy mam ci powtarzać, że nie kontroluję mimiki swojej twarzy, kiedy myślę! - wydęłam dolną wargę i przejechałam palcem w dół od oka do policzka, na znak spływającej łzy.
-Dobrze, dobrze, przepraszam! - odpowiedziała już opanowana Cassie. W odpowiedzi uśmiechnęłam się do blondynki.
-Wiesz, Liz, pójdę już. Wpadnę po ciebie rano, żeby jak najszybciej zobaczyć tego całego Biebera. Mam nadzieję, że serio jest tak przystojny, jak opowiadały pielęgniarki, chociaż po nich można spodziewać się wszystkiego. - Zaśmiałyśmy się.
-Dobrze, dobranoc, Cass. - Dziewczyna pocałowała mnie na pożegnanie w policzek i opuściła mój pokój.
Znowu zostałam sama. Bałam się, że znowu pojawią się wspomnienia z przeszłości. Na samą myśl o tym przeszły mnie ciarki i pojawiła się gęsia skórka. Nie wiem dlaczego, ale zaczęłam płakać. Natłok emocji związanych ze śmiercią rodziców mnie przerastał. Nie wiedziałam, co mam ze sobą zrobić. Nie byłam zmęczona, więc sen nie wchodził w grę. Może żyletki? Automatycznie przeniosłam wzrok na moje nadgarstki. Nie. Nie zrobię tego. Nie tym razem. Przecież te blizny są ohydne... Nie oszpecę się bardziej. Niestety moje myśli wciąż krążyły wokół ostrego narzędzia i ciepłej, czerwonej cieczy. Mimowolnie zacisnęłam pięści tak, że paznokcie zaczęły wbijać mi się w skórę. Po chwili błyskawicznie się podniosłam, zaczęłam rzucać wszystkim, co było pod ręką, zaczęłam krzyczeć, uderzać w ściany z całych sił, jednak w pewnym momencie do pokoju wtargnęły pielęgniarki, które jak najszybciej wbiły mi igłę w ramię – zapewne z jakimś środkiem, który mógł mnie uspokoić. Zaczęłam robić się senna, opadałam z sił, a kobiety pomogły mi się przebrać i położyć do łóżka. Zasnęłam.
-I co teraz zrobisz? Nie uciekniesz, nie masz dokąd. Zginiesz tak, jak swoi rodzice. - Poczułam oddech mężczyzny na swoich ustach.
-Płacz, szmato. Zasługujesz na to. Musisz zapłacić za to, co twoi starzy zrobili mojej rodzinie! - Siedziałam w kącie w swoim pokoju w szpitalu. Siedziałam i płakałam, a ten ktoś miał z tego niezły ubaw. Zaczęłam przygotowywać się na śmierć, kiedy nagle...
-LIZ DO CHOLERY! ON JUŻ TU JEST! CHCĘ GO ZOBACZYĆ! NO WSTAAWAJ! - Usłyszałam Cass nad swoim uchem. Jezu, to był tylko sen? Kto to był? Dlaczego chciał mnie zabić? Mam dziwną wyobraźnię. Zaczęłam bać się sama siebie, poważnie.
-Już wstaję, spokojnie, złość piękności szkodzi, shawty –Poruszyłam specyficznie brwiami na co Cassie momentalnie zrobiła się czerwona ze złości, a ja tylko się zaśmiałam. Wstałam, jak najszybciej zgarnęłam ciuchy z szafy i pobiegłam do łazienki. Po 10 min byłam gotowa. Przecież nie mam dla kogo się tutaj stroić.
-Tak się spieszyłaś, a teraz sama leżysz na MOIM łóżku. - Wychodząc z łazienki, zauważyłam dziewczynę, która jak gdyby nigdy nic słuchała muzyki. Pociągnęłam ją za rękę i wypchnęłam z pokoju, chcąc jak najszybciej zobaczyć nowego. Ponoć ciekawość pierwszym stopniem do piekła, ale teraz nie poświęcenie się byłoby grzechem.
Gdzie on mógłby teraz być? Zaczęłyśmy się zastanawiać, aż zza rogu usłyszałyśmy rozmawiającą pielęgniarkę z kimś. Tak, Z KIMŚ. Poszłyśmy w ich stronę. Będąc już w miarę dobrej odległości przywitałyśmy się z kobietą i zwróciłyśmy uwagę na ktosia.
-Hej, jestem Cassie, niektórzy mówią Cass, ale mów jak uważasz – Zalotnie uśmiechnęła do chłopaka i podała mu dłoń. Chłopak lekko ją ścisnął. Teraz Cass całą uwagę poświęciła mojej skromnej osobie.
-A to jest moja przyjaciółka Liz – Niepewnie podniosłam wzrok.
Pełne, malinowe usta, zgrabny nos, czekoladowe oczy... Jezu, jego oczy! Otrząśnij się liz. Mówię sama do siebie. Znowu to zrobiłam. Grrr! Dobra, koniec! Liz! No! Już! Stop!
-Cześć. - Podałam nowemu rękę, a on ją uścisnął delikatnie tak, jak Cass.
-Cześć, jestem Justin Bieber. - W końcu nam się przedstawił, a mnie zaczęły atakować wspomnienia.
Justin Bieber? Kim ty jesteś? Ostatnio mam dziwne myśli. Muszę się uspokoić, koniecznie.
-Mogłybyście mnie oprowadzić? - Zapytał nas Justin. Jego spojrzenie było takie... Przerażające. Wydawał się być miłą osobą, ale jego oczy sprawiały, że czułam się, jakbym stała przed wcieleniem zła.
-Pewnie! - Z radością pisnęła Cass, na co ja automatycznie zaczęłam się pocić, moje dłonie zaczęły się trząść, a nogi miałam, jak z waty. Bałam się. Po prostu się go bałam.



Od autorki: Wiem, że nudne, niestety takie są początki. Szybko wprowadziłam Justina jak widać, przeciąganie tego moim zdaniem byłoby bez sensu. 

środa, 5 czerwca 2013

Prolog

Cześć, jestem Liz, mam 16 lat i nie jestem zwykłą nastolatką. Albo jestem? Hmmm... Myślę, że chyba mogę nazwać się "niezwykłą". Jak każdy mam problemy, ale to nie są problemy, które powinna mieć osoba w moim wieku. W każdym razie zaraz ma do mnie przyjechać moja siostra. Jest bardzo ładna i miła. Chwileczkę... Nie, ona już do mnie nie przyjedzie, bo przecież nie żyje tak samo, jak moi rodzice. Zmarli gdy miałam 10 lat, a właściwie to zostali zamordowani na moich oczach. Świetnie, prawda? Moje życie to jedna, wielka pomyłka. Jedyną bliską mi osobą jest moja ciotka Sue. Nie za bardzo ją znam, ale gdy tylko uda mi się opuścić to miejsce, ona zabierze mnie pod swój dach. Nie wiem, dlaczego ciągle tu jestem i oddycham. Zapewne myślicie, gdzie się teraz znajduję, tak? Mam depresję, myśli samobójcze i często stosuję autoagresję, czyli się okaleczam. Gdyby tego było mało cierpię na borderline - po prostu jestem osobą chwiejną emocjonalnie i boję się zbliżenia. Więc gdzie jestem? W sumie to ładnie tutaj. Czysto, przytulnie, jasno, ciepło i przyjemnie, ale to miejsce skrywa tajemnicę. Jestem w szpitalu psychiatrycznym, i gdyby nie pewien chłopak wszystko zmierzałoby ku lepszemu, ale niestety (albo stety) on tu jest, rozumiecie? ON TU JEST, a ja nie mogę od niego uciec.